In december 2022 gooide ik het roer om; het was tijd om mijn leven te leven. Mijn pad te bewandelen, gestuurd door mijn innerlijke kompas, in plaats van het pad opgebouwd uit verzamelde verwachtingen van mijn omgeving. Dit was mijn eerste eigen grote keuze, zonder rekening te houden met de behoeften van anderen of goedkeuring te verlangen van mijn omgeving. Ik brak los van dit patroon.
Het was tijd om mijn lichaam te verrijken met nieuwe energie. Ik was namelijk uitgeput geraakt, een kapotte batterij. Die batterij was niet leeg, maar kapot door te lang op het logische en veilige pad te wandelen. Dit pad was opgebouwd uit goedbedoelde adviezen en verwachtingen van anderen, die ik eigen had gemaakt. De meeste van deze adviezen kwamen uit hun hoofden en niet van hun harten. Ik was een wandelend hoofd en struikelde steeds op dit pad tot ik vastzat in de modder.
Dit was het begin van een vriendschap met mijn lijf. Die band opbouwen ging met flink wat hort en stoot. Ik moest luisteren, want anders kreeg ik op mijn donder: fysieke en mentale klachten. Het begon als een gevecht. We communiceerden compleet langs elkaar heen en alles voelden als ‘moeten’. Het was eenzaam om met elkaar opgescheept te zitten en bijna niemand die ons begreep of afwist van dit gevecht. Gelukkig waren een aantal helpers op dit pad. Dankbaar.
Tijd en geduld was nodig; verwachtingen en plannen werden compleet van de baan geschrapt. Oude emoties moesten gevoeld worden, zodat ze konden worden opgeruimd. Ruimte werd gecreëerd. Trauma’s herbeleven en verwerken. Patronen kwamen aan het licht en werden beetje bij beetje omgebogen tot iets mooiers. Het verbonden netwerk van familiepatronen kwam ook aan het licht en ik zag de grotere verbinding tussen mij en mijn familie. Tussen mij en mijn omgeving, tussen mij en de maatschappij, het systeem. Ik maakte ook kennis met yoga en het grotere geheel waar alles in samenhangt.
Ik gaf mij over aan de tijd en de luidde signalen werden steeds iets zachter. Mijn voelsprieten waren ook beter afgestemd. We luisterden naar elkaar, zorgden voor elkaar en hadden elkaar lief. Het vertrouwen groeide en mijn hoofd gaf het roer door aan mijn innerlijke kompas. Zij sloeg het roer om: naar de ashram van Arhanta Yoga in Khajuraho in India. Ik liet alles los en stapte licht en helder verder op mijn pad. Ik verbleef één maand in de ashram waar ik werd opgeleid tot Hatha yoga docent.
Ik heb deze (innerlijke) reis vastgelegd en wil deze graag delen via mijn blog. Ik hoop dat het anderen inspireert om te leven in harmonie met de zelf. De wereld stopt niet bij de grenzen van je lichaam. en je hoofd is niet het centrum van de wereld. Alles is één en verbonden. Liefde naar binnen, liefde naar buiten.
Veel liefs,
Mukta
